Judith: “Ik onderneem planeet-aardig”
Groen doen zou heel gewoon moeten zijn, en voor iedereen. Maar hoe doe je dat, ‘Gewoon groen doen’? We spraken een aantal inwoners van Helmond hoe zij dit doen.
In een karakteristiek pand in de Kerkstraat runt Judith al drie jaar een plek die ze zelf inmiddels het liefste een kunstcafé noemt. “Dat dekt toch het meest de lading,” zegt ze lachend. “Als ik zeg winkel of atelier, klopt het altijd maar voor de helft. Sinds het bord ‘Kunstcafé’ buiten hangt, snappen mensen meteen wat ze hier kunnen vinden.”
En dat is heel wat: een kunstenaarswinkel, lijstenmakerij, creatieve workshops én een volledig allergeenvrije lunchkaart. Daarmee is het Kunstcafé een plek waar creativiteit en duurzaamheid elkaar versterken.
Judith vertelt trots over haar horecaconcept. “Onze hele kaart is allergeenvrij: glutenvrij, koemelkvrij, sojavrij, notenvrij. Iedereen kan zonder zorgen aanschuiven.” Daarnaast is veel van het assortiment biologisch en zoveel mogelijk plantaardig. Ze vat het graag samen als planeet-aardig.
“Dat is eigenlijk ook meteen een stukje groen doen,” legt ze uit. “We kiezen bewust voor producten die goed zijn voor mens, dier én natuur.”
Foto: Dave van Hout
Zelfs de koffie is een bewuste keuze. Het kunstcafé schenkt bonen van een kleine lokale brander, Taskoffie uit Gemert die direct contact heeft met koffieboeren. “Onze koffie is duurder, maar dat betaal ik met liefde,” zegt Judith. “Ik weet dat boeren eerlijk betaald worden. En de smaak is fantastisch.” Over de wereldwijde koffieketen is ze uitgesproken: “Er is zoveel uitbuiting. Als je weet wat daarachter zit… nee, daar wil ik niet aan meedoen.”
De 8-jarige idealist
De duurzame visie komt niet uit de lucht vallen. Judith lacht wanneer ze terugdenkt aan haar jeugd. “Ik was een jaar of acht toen ik al lid was van Greenpeace. Op school verkochten we kaartjes voor de zeehonden. Ik liep me helemaal het vuur uit de sloffen.”
Die drive is altijd gebleven. “Ik kan gewoon niet goed tegen onrecht. En ik hou enorm van natuur. Van mijn ouders leerde ik om niet te verspillen. Bij ons thuis werd niks weggegooid; er was altijd wel een kliekjesdag.”
Ook in haar eigen gezin met vier dochters leeft die mentaliteit door. “Ik maakte vaak soep van alle restjes groenten. Zonde om iets weg te gooien waar zoveel moeite in zit.” Ook haar dochters zetten de lijn door. “Ze herstellen hun kleding zelf, kopen tweedehands en maken er iets nieuws van. Dat vind ik zó mooi om te zien.”
“Ik wil de wereld gewoon een beetje mooier achterlaten dan ik haar vond.”
Tafel mét verhaal
Wie het kunstcafé binnenstapt, merkt meteen: dit is geen standaard inrichting. Vrijwel niets is nieuw gekocht; bijna alles heeft een geschiedenis. “Ik hou van materialen met een verhaal,” vertelt Judith terwijl ze om zich heen kijkt. “Als ik naar een tafel kijk, zie ik dat die geleefd heeft of dat er een verhaal achter zit.”
—
Groene Tip van Judith
“Heb waardering voor de producten die er al zijn. Denk niet aan de kras die op de tafel staat, maar aan de avond dat die kras erop kwam. Bijvoorbeeld omdat het zo’n fijne spelletjesavond was. Of kijk anders naar het product, omdat jouw moeder of oma het nog heeft gebruikt. Zo koop je minder, heb je meer waardering en zijn er allemaal verhalen in en rondom je huis.”
—
“Ik heb een grote waardering voor makers, of het nu gaat om een meubelmaker, de kleermaker, de boer die met liefde zijn groenten en dieren verzorgd, als het maar vanuit liefde en puurheid is ontstaan. Nieuw spul doet me weinig; daar voel ik niks bij.”
Ook groen doen met kunst
Ook in haar kunstenaarsmaterialen zoekt Judith actief naar betere alternatieven. “Tijdens een training kreeg ik ineens de staartjes en oortjes van dieren in mijn handen. Toen dacht ik: Oh jéé, ik had nog niet eerder zó bewust in beeld waar mijn penselen van gemaakt waren. Raar genoeg weet je dat natuurlijk wel als je even nadenkt, maar de realisatie kwam pas écht binnen op dat moment!”
Sindsdien stuurt ze klanten steeds vaker richting synthetische haren en milieuvriendelijkere verfsoorten. De verf die gebruikt wordt bij de workshops laat ze in een emmer bezinken en gooit het residu apart weg. “Zo spoel je niet alles in het water, dus veel beter voor het klimaat.”
Behalve schildercursussen geeft ze ook andere workshops. Hiervoor gebruikt ze zoveel mogelijk hergebruikte materialen. De mooiste kussens zijn gemaakt van oude spijkerbroeken, resten van Vlisco stoffen of postzakken: “We gooien zo min mogelijk weg.”
Niet perfect, wel bewust
Judith benadrukt dat duurzaamheid geen wedstrijd hoeft te zijn. “Ik ben absoluut niet heilig. Ik eet ook weleens een stukje vlees. Maar dan wel iets waarvan ik weet dat het dier een goed leven heeft gehad. Ik denk dat ik zo bewust leef omdat ik de wereld gewoon een beetje mooier achter wil laten dan ik haar vond.”